Ülker Markası Nasıl Kuruldu ...

Sabri Ülker, 1920 yılında Kırım’da doğdu. Hayatının çocukluk dönemi, Kırım’daki Sovyet ihtilalinin etkisiyle oldukça zor geçti. Zorlu çocukluk anıları ona Ülker’i kurduğunda “Biz her insanın, hangi ülkede yaşarsa yaşasın, güzel bir çocukluk geçirme hakkına sahip olduğuna inanıyoruz” sözünü söyletti.

Kırım’da yaşanan sıkıntılara dayanamayan ailesi 1929 yılında İstanbul’a göç etti.  Dokuz yaşında İstanbul’a gelen ve Kadırga İlkokulu’na kaydolan Sabri Ülker’in hafızasında o günlerin izi hiç silinmedi.  O günleri şöyle anlatmıştı:

“Çok acılı anlarımız, günlerimiz ve aylarımız geçti. Unutmak mümkün mü? Bütün bağ, bahçe ve tarlalara el konularak, ´Hepsi devletindir, baştan dağıtacağız’ dendi. Güzelim bağ ve bahçeler tanınmaz hale geldi. Eğitimli, çalışkan ve kendi düşüncelerinde olmayan insanları Urallar´a, Sibirya´ya sürmeler ve toplu kurşuna dizmeler başladı. Dr. Jivago filmindeki sahneler her tarafta yüzlerce defa tekrarlandı. Babamızı ve bizi defalarca bu sürgün kafilelerine soktular.”

Sabri Ülker ilkokuldan sonra İstanbul Erkek Lisesi’ne kaydoldu. Orta ikinci sınıfta iken parasız yatılı sınavını kazanarak Bilecik Lisesi’ne gitti. Ortaokulu Bilecik’te, liseyi Kütahya’da okudu. Yüksek öğrenim için Sultanahmet İktisadi ve Ticari İlimler    Mekteb-i Âli’sine kaydolduğunda 2. Dünya Savaşı da başlamıştı.

Ülker kuruluyor

Sabri Ülker, yüksek öğrenimini bitirdiğinde, savaş da sona erdi. Savaş yıllarında bisküvinin tadını unutan çocuklar için Ağabeyi Asım Ülker’le birlikte bisküvi üreteceklerdi. İki kardeş daha çocuk yaşlarında ve ilk gençliklerinde Besler fabrikasında çalışmışlardı. Ayrıca, aile bir süre şekerleme dükkanı işletmişti. Bu tecrübelere güvenerek,  Sabri ve Asım Ülker, Eminönü Nohutçu Han’daki atölyede kendi bisküvi işlerini kurma kararına vardılar.  Sabri Ülker daha sonra o günleri şöyle anacaktı:  “Tahmin edersiniz 1944′te, 2.Dünya Savaşı’nın sorunlarını yaşayan genç cumhuriyetimizde üretim aletlerini bulmak çok zordu. 1944 yılı sonbaharında sabahın erken saatlerinde, İstanbul’un o zamanlardaki iş merkezi sayılan Eminönü´ndeki Nohutçu Han´a geldim. Üçüncü kata çıktım ve hafifçe alçak bir kapıdan geçerek içeri girdim. Yaklaşık 100 metrekarelik alandaki kazanları, kepçeleri, kalıpları, arkada duran fırını ve diğer aletleri tek tek inceleyerek; ‘Bu işi başarmalıyım’ dedim.”

Aslında bu işi başarmaları iki kardeş için gerçekten mucize gibi bir şeydi. Atölyenin sahibi, burasını daha önce başkalarına da satmıştı. Alanlar da beceremeyip, eski sahibine daha düşük fiyattan geri satmışlardı.  Atölyenin sahibi Asım ve Sabri Bey’in de öncekiler gibi bu işi başaramayacaklarını düşünüp  “Göreceksiniz birkaç ay sonra bana geri satacaklar” demekten çekinmemişti. Ve bu lafı ederken de bir bildiği vardı. Çünkü makineler çok eskiydi ve sürekli bozuluyordu. Yedek parça olmadığından yeniden çalıştırılmaları çok zordu. Sabri Ülker eski makineleri tamir etmeyi de öğrendi. Küçük atölyede ilk yıl günde 200 kilo bisküvi üretildi…

Bugün Ülker’in iki haftalık üretimiyle dünyadaki herkese bir bisküvi sağlayabileceği gerçeği gösteriyor ki, Sabri Ülker başarmıştı. Sabri Ülker gelecek nesillere, ana işi gıda ve içecek olan Yıldız Holding’i bıraktı. 2012 yılı itibariyle Türkiye dahil 10 ülkede üretim yapabilen, 55 fabrika ve 300 markası olan,  80′in üzerinde ülkeye ihracat gerçekleştiren Yıldız Holding ülkemiz ve dünya ekonomisine önemli katkıda bulunuyor.

 

Sabri Ülker’in başarısının sırrı

Sabri Ülker başarısının sırrını şöyle anlatıyordu: “Başarının temelinde önce, bıkmadan, usanmadan çalışma gelir. İkincisi dürüst çalışma, üçüncüsü ise kaliteli çalışmadır. Üretilen bir malın iyi olması, müşteriye cevap vermesi, yani aldığı paranın karşılığını vermesi gerekir. Dört; tanıtmaya çok önem verilmeli. Bunun üzerinde geniş bir şekilde durmak istiyorum… Reklama ilk günden itibaren önem verdik, şimdi de veriyoruz, daima vereceğiz…1950´den beri Ülker´in reklamını yapmaktayız. Özellikle, kaliteli bir malın reklamı yapıldığı zaman, elde edilen netice büyük oluyor.”

“Akşama babacığım, unutma Ülker getir”

Türkiye’de reklamın öneminin çok da bilinmediği yıllarda “Akşama babacığım unutma Ülker getir” klasiği, Sabri Ülker’in çocuklar için, Türkiye için Ülker için istediği her şeyi anlatan bir cümleydi. Her eve, her çocuğa ulaşmak ve bunu lezzetli, sağlıklı, hijyenik, kaliteli ürünlerle yapmak.

Sabri Ülker bugün vizyon diye tanımlanan onun zamanındakilerin “ileri görüşlülük” diye tanımladığı bir haslete sahipti. Türkiye’nin 1990′larda tanıştığı “iş fikirlerini”, o çok daha önceden keşfetmiş ve Ülker’de hayata geçirmişti. Bu özellikleri ile Türk sanayinin ve gıda sektörünün öncü girişimcilerindendi.

Uluslararası firmalarla rekabet edebilmek için büyük bir öngörüyle 1974 yılında Ülker’de Araştırma ve Geliştirme departmanını kurdurdu. 1980′lerden itibaren Ülker’in üretim çeşitliliği de zenginleşti. 1980′lerde, ithal ürünlerle başarılı bir rekabet sınavı verildi.

Dünyaya entegre olma fikrini de Sabri Ülker küreselleşme akımından çok önce geliştirdi. 1980′lerden 2000′lere uzanan süreç, Ülker’in dünyaya da entegre olduğu yıllardı. Sabri Ülker o dönemdeki öncü yaklaşımlarını şöyle anlatıyordu: “Türkiye’de dışardan uzman getiren ilk bisküvi şirketiyiz. En iyi uluslararası uzmanlarla çalıştık. Birçok yabancı şirketle ortaklık kurup onların ustalık ve deneyimlerinden faydalandık. Bazı şirketlerimizi halka açtık. Önceliğimiz her zaman müşterilerimizin sağlığı oldu. Bu nedenle ilk olarak biz bir hijyen departmanı kurduk. Tüm küresel gelişmeleri takip edip, dünyanın hızına yetiştik. Kapasitemizi artırmak için yatırım yaptık, yeni fabrikalar kurduk, iş olanakları sağladık. Böylece müşterilerimizin kalbini kazanan yeni ürünler üretmeye başladık.”

Mütevazı bir hayat

Sabri Ülker’in iş hayatındaki başarısının ardında, mutlu özel hayatının da büyük etkisi vardı. Sevgili eşi Güzide Hanım’la mütevazı bir yaşam seçtiler. Ve çocuklarını da, torunlarını da mütevazı yaşam biçimine özendirdiler. Güzide Hanım ve Sabri Bey’in hayatlarındaki en büyük acı, evlatları Ali Ülker’i küçük yaşta kaybetmeleri oldu. Kaybettikleri evlatlarının anısını, adını verdikleri torunları Ali Ülker’de yaşattılar. Diğer evlatları Ahsen Özokur ve Murat Ülker, hem ailenin mütevazı değerlerini hem de Sabri Ülker’in iş değerlerini benimsedi.

Zaten Sabri Ülker de hayatının sonuna değin onların yanında yer aldı. Sabri Ülker, 2000 yılında Ülker Grubu’nun onursal başkanlığını üstlendi. Ondan yönetim bayrağını Holding İcra Kurulu Başkanlığı’nı üstlenen Murat Ülker aldı. Sabri Ülker son günlere kadar fikirleriyle Ülker Grubu’na yol göstermeye devam etti.

Sabri Ülker 2010 yılında, hayat arkadaşı Güzide Ülker’i kaybetmenin acısını yaşadı. Sabri Ülker, Türkiye’nin ekonomik kalkınmasına katkıda bulunmanın yanı sıra, toplumsal gelişmeye katkıda bulunmak konusunda da öncü rol üstlendi. Türkiye’nin eğitim altyapısını güçlendirmek için Milli Eğitim Bakanlığı ile ortak projeleri destekledi. Gelecek nesillere daha yaşanır bir Türkiye ve dünya bırakabilmek için sivil toplum kuruluşlarıyla koordinasyon içinde çalışmanın önemine inandığını ifade eden Sabri Ülker, TEMA Vakfı’nın kurucuları arasında yer aldı.  Onun teşvikiyle Ülker, TEMA’nın köylerin kalkınmasına yönelik projelerini destekleyen ilk kurum olma özelliğini taşıyor.

 Kaynak: Haber7

Sütaş Firması Nasıl Kuruldu ???

Kurucumuz

Sadık Yılmaz Anlatıyor:

Ailem, Lozan mübadelesinde Selanik'in Drama kazasından gelerek önce Aydın'a, daha sonra Karacabey'in -o zamanki adı Kirmikir olan- şimdiki Harmanlı Köyü'ne yerleşmiş. Babam Celaleddin Yılmaz, yerleştikten iki sene sonra köy ihtiyar heyetine girmiş, sonra muhtar seçilmiş ve 17 yıl muhtarlık yapmıştır.

Bu muhtarlık dönemi içinde 11 köyü bağlayan bir köprü yapılmasına önayak olmuş, hatta köylüler tencereyi-tavayı satarak katkıda bulunmuşlar bu köprü inşaatına.

Çevrede saygınlığı olan iyi bir idareci olarak tanınan babam, çiftçilikle beraber geniş çapta hayvancılıkla da uğraşmıştır. O gün için geçerli olan ise koyunculuktur.

Biz beş erkek iki kız kardeşiz. Babam ileri görüşlüydü, hepimizi okutmaya çalıştı. Ama ben lisenin birinci sınıfındayken tifo hastalığına tutuldum. Çok ağırdı durumum. Bir ay kadar hastanede yattım. O günün koşullarında tifo hastalığı çok ağır ve önemli bir hastalıktı. Bu hastalık nedeniyle okul hayatım sonra erdi.

Babam beni yaz tatillerinde, yakın dostumuz olan ve Karacabey'de manifatura mağazası bulunan Kırımlı Mustafa Efendi'nin yanında çalışmaya gönderirdi. Hastalık yüzünden doktor bir sene okula gitmememi önermişti. 

Okul hayatım sona erince boşlukta kaldım. Ama gençliğin verdiği enerjiyle kısa sürede toparladım kendimi. O sıralarda babamın bir dostunun oğlu liseyi bitirmişti. Babası Karacabey'de oğluna tuhafiye mağazası kuruyordu. Arkadaşım olduğu için ben de o mağazanın açılış hazırlıklarına yardımcı oluyordum. Fakat her nedense bu işten vazgeçtiler. Daha önce Kırımlı Mustafa Efendi'nin yanında çalıştığım için konuyu biliyordum. Babama "Bu mağazayı bana tutun, ben bu işe gireyim" dedim. Babam istemedi ama ben hastalığımı da koz olarak kullandım ve babamı ikna ettim. Böylece 1946 yılında ilk olarak tuhafiyecilikle ticaret hayatına başladım. Bu arada babamın hayvancılık işi de devam ediyordu. 

Sütçülüğe Başlayış

 

O günlerde Bursa'da iki eski ve güçlü süt imalatçısı vardı. Bu iki firma, Bursa ve çevresindeki sütçülüğü idare ederlerdi. Bu bölgede o zamanlar inek sütü yoktu, koyun ve keçi sütleriyle çalışıyorlardı. Bu iki firma ihaleleri alır köyleri bağlardı.

Bizim de hayvancılıkla ilişkimiz olması ve babamın muhtarlığı dolayısıyla, bu iki firmayla ilişkimiz, birinin sahibiyle de dostluğumuz vardı. Babam onun bölgedeki işlerine yardım eder, bizim köydeki mandırasına da süt verirdi.

Bu kişi 1958'de babama telefon ederek, onun adına Karacabey Harası'nın süt ihalesine girmesini rica etti. Bunu şunun için istiyordu: Bu iki büyük firma birbirlerine rakipti ve senelerden beri haranın süt ihalesini diğer firma alıyordu. Ama bu sefer hem arkadaş hem de rakip olan bu ikisi nasıl olmuşsa kapışmışlardı ve haranın süt ihalesine girip almaya karar veren babamın dostu, bunu kendisi yapamıyor babamdan rica ediyordu.

O gün geçici teminat olan 25 bin lira yatırıldı ve babamla haraya, ihaleye gittik. Sütün litresinin muhammen bedeli 70 küsur kuruştan ihale bize kaldı. Bir miktar koyun sütü, 4 ton da inek sütü vardı. Ertesi gün saat 11.00 sıralarında babam yazıhanede ve ben de tesadüfen oradayken bir telefon geldi. Babam telefonla konuşurken sinirlendi ve "Ben Kirmikirli Celaleddin'im arkadaş" diyerek telefonu kapadı. Sonra da anlatmaya başladı...

Akşam rakip firmanın sahibi, bizim adına ihale kazandığımız dostumuzu Çelik Palas Oteli'ne götürmüş, orada kafaları çekmişler ve anlaşmışlar. Babamın dostu, "Ben yarın telefon ederim, sütleri iade ederiz" demiş. Bunun için telefon ettiğinde de babam kızmış. Babam, "Biz söz verdik ihale aldık, şimdi caymak olur mu" dedi ve bizim sütçülüğümüz de böyle başladı.

Sabahleyin 4 ton sütü almamız gerekiyordu ama ne kap vardı ne kacak, ne usta vardı ne de çırak. Ancak yolu yok, Kirmikirli Celaleddin, sabahleyin haradan 4 ton sütü alacak. Babamın mandıra işlerine dolaylı olarak aşinalığı vardı. Ustaları çağırdık, bir arkadaşının kapalı mandırası vardı, onu açtırdık...

İhale koşullarına göre bu sütü bir yıl boyunca almak zorundayız. Önce "Ne yaparız" diye düşünmeye başladık. İnek sütünden ne olur? En rahat kaşar olur. Başladık kaşar üretmeye...

Karacabey Harası'nın sütünü 20 sene ben aldım. Kimse elimden alamadı sütü. Ama 20 sene sonra Ankaralı Balkanerler geldiler, daha fazla para verdiler ve biz çekildik.

Şimdiki Sütaş fabrikasının olduğu yerde rahmetlik İnegöllü Mehmet Kaptan (Mehmet Özsaraç) ve kardeşi büyük damlar yaptırmışlardı. İnekçilik yapacaklardı ama sonra vazgeçtiler. Boş duran o damları Mehmet Özsaraç'tan istedim. Damları kendimize göre düzenledik. Çünkü hara sütünü alırken biz haranın içinde bir imalathane yapmıştık. Ama ihaleyi kaybedince hara içinde kalan imalathaneyi yeni süt müteahhidine devrettik. Biz dışarıdan da süt alıyorduk zaten. Bu damları mandıraya dönüştürüp böylece kaşarcılığa devam ettik.

Türkiye'de kiloluk kaşarı ilk ben yaptım. Amacım pazarlamayı kolaylaştırmaktı. O yıllarda peynirler koyun sütünden yapılıyordu, bütün damaklar ona alışmıştı. 1960 senesinde ihtilal oldu ve bütün piyasalar durdu. Hara sütü de benim elimde... O sene 35 ton 12 kiloluk kelle kaşar yapıp buzhaneye koymak zorunda kaldım. Ama inek kaşarına alışkın olmayan bu piyasada malı kime satacağız? 1961'de İstanbul'da, Beşiktaş ve Aksaray pazarlarında kilo kilo kaşar sattım. O zaman adımız "Yılmaz Kaşarları"ydı.

Bu arada kaşar konusunda bir anımı da anlatmak isterim. Elimizde dört-beş ton kaşar vardı. O zaman Migros'u İsviçreliler işletmekteydi, eksperi de İsviçreliydi. Aklıma İsviçreliler'in damak tadlarının inek sütüne uygun olduğu geldi. "Ben şu ekspere kaşar götüreyim, belki bir iş çıkar" dedim. Beşerlik iki çuval kaşar götürdüm. Açtırdılar çuvalı, eksper bir parça yedi... Bir daha yedi... O zaman içimden "Hah" dedim "Bizim iş oldu."

"Alın bunu götürün, tartın" dedi eksper. Sonradan öğreniyorum ki İsviçreli eksper kaşarı tarttırdıktan sonra parasını ödemiş ve kendi evine göndermiş. O damak tadı dolayısıyla benim malın hepsini aldı Migros.

Sütaş'ın Kuruluşu

Babamın ölümünden sonra kardeşlerimle birlikte Kollektif bir şirket kurdum. Bu arada işletme olarak kendi yerimize geçtik. Kendimizi geliştirmek zorunda olduğumuzu, yani bir pastörizatör, bir separatör almamız gerektiğini görüyordum. İşin gereği bunu dayatıyordu.

Sene 1974 oldu. Türkiye'de bir anonim şirketleşme çabalar vardı. Bu çabalardan biri de Karacabey'de Beytaş diye bir salça fabrikası açma teşebbüsüydü ama olmadı.

O sıralarda Karacabey'de Ticaret Borsası'nın yeniden kuruluşunda çaba harcadım. Bu esnada tanıştığım borsa komiseri Metin Bey de bir anonim şirket kurmam için beni cesaretlendirdi. Bir hevesle 1974'de şirketi kurduk adını da Sütaş koyduk. 1975'te de yeni makineler alıp bugün artık olmayan binaları inşa etmeye başladık.

Bizim hedefimiz sütçü olmak, tek olmaktı. Biz hala o yoldayız. 

Kaynak: www.sutas.com.tr