Hamsi Pişirmeyle Değişen Bir Hayat ???

Ev hanımı Saime Kambur tarafından kurulan Ankara’daki Alo Hamsi’de birbirinden lezzetli balıklar yapılıyor. Lezzetin nedeni balıkların her gün Karadeniz’den gelmesi ve tabiki kadın eli değmesi…

Ankara’da kendi halinde bir ev hanımı olan Rizeli Saime Kambur’un (44) hayatı 4 yıl önce pişirdiği bir tava hamsiyle değişmiş. Kambur ailesinin sık sık balık pişirdiğini gören komşuları bir gün sofralarına konuk olmuş. Saime Hanım’ın pişirdiği leziz balıkların tadına bakan komşuları, ‘Balıkları biz alalım yeter ki sen pişir.’ diyerek bu ziyafetin sık sık tekrarlanmasını istemiş. Hamsi ziyafeti isteyen halka giderek genişleyince Saime Hanım’ın aklına bir balık lokantası açma fikri gelmiş. Eşi Vedat beyin de desteği ile ‘Alo Hamsi’ ismiyle bir lokanta açan Saime Hanım, o günden beri eşiyle birbirinden leziz hamsi ve mezgitleri Başkentli balık severlerin damak tadına sunuyor. Vedat Bey ayrıca Gazi Mahallesi’nde bir bakkal dükkanı da işletiyor.

Otobüsle geceden Ankara’ya getirtilen Rize’nin seçme mezgitleri ve Karadeniz’in hamsileri, aynı gün Alo Hamsi’de pişirilerek müşterilere sunuluyor. Vedat Kambur, sabah 06.00′da otogardan aldığı balıkları işyerine getiriyor. Saime Hanım, eşinin getirdiği balıkları hazırlayıp özenle tavaya diziyor. Alo Hamsi’ye müşteriler geldiğinde tavada hazır bulunan hamsi ve mezgitler hemen pişiriliyor. 5 dakika içinde balıklar sofrada. Yanında da bol salata. Duvarları eşsiz güzellikteki Karadeniz fotoğraflarının süslediği Alo Hamsi’de 60 kişiye servis yapılabiliyor.

Saime Kambur, porsiyon yerine tava işi sipariş aldıklarını belirtiyor. Kambur, özel siparişle hamsili pilav da yaptıklarını anlatıyor.

Balıkları annesinden öğrendiği yöntemle pişirdiğini dile getiren Kambur, lezzet sırrını şöyle açıklıyor: “Annemin pişirme metodunu kullandığım için lezzetli oluyor. Taze taze pişirip servis yapıyoruz. İstanbul’da yaşayan kardeşlerim ve annem ‘Biz İstanbul’da böyle lezzetli balık yiyemiyoruz.’ diyorlar.”

Kambur, lokanta işletme fikrinin nereden doğduğuyla ilgili de şu bilgileri veriyor: “Kendimize balık pişiriyorduk. Çevredeki insanlar “Bize de pişir. dediler. Onlara da pişirmeye başladık. Böylece Alo Hamsi’yi açma fikri oluştu. Müşterilerimiz çok beğendi. Ankara’nın en uzak semtlerinden bile balık yemeye geliyorlar.”
Sabah erkenden başladığı işleri gece geç saatlerde bitebildiğini dile getiren Saime Kambur, bu durumun kendisini çok yorduğunu belirtiyor. Buna rağmen çalışmaktan şikâyetçi değil. Kendisi, “Balıkları sevgi katarak pişirdiğime inanıyorum. Estetik görünümle tavaya yerleştiriyorum. Zevkle yapıyorum. İsteksiz yaparsanız lezzetli olmaz.” diyor.

Peki ev ve dükkan nasıl birlikte gidiyor? Ev işleri kime kaldı? Hayatları minik marketleri ve hemen karşısındaki Alo Hamsi arasında geçen Kambur çiftinin iki çocuğu da annelerinin bu durumuna alışmış. İkisi de lisede okuyan çocuklar çarşıdaki uyumun evde de aynen devam ettiğini anlatıyor.

Alo Hamsi’de tatlı olarak ev baklavası bulunuyor. Kendine özgü bir lezzeti bulunan baklavaya müşteriler ‘Saime Usta Tatlısı’ adını koymuşlar. Müşteriler, evlerinde yemek ve misafirlerine ikram etmek için baklava siparişi de veriyor. İsteyenlere mıhlama da yapılıyor. Her şeyiyle Karadeniz’in yaşandığı lokantada yanınızdaki müşterilerle hemen hemşehri muhabbetine başlıyorsunuz. Ama oralı olmayanları balık yeme tarzınızdan tanıyorlar. Atalar boşuna dememiş “Et, balık, kelle. Bunlar yenir elle.” Çatal kullanan müşteriyi, bir başka müşteri, “Kendine eziyet etme!” diye uyarıyor.

Aslında bu mütevazı dükkan, taze balığın bilinen en klasik yöntemlerle ne kadar lezzetli yapılabileceğini gösteren bir yer. Ne süslü salatalar ne de ekstra soslarla hazırlanmış balıklar, bu lezzetin yanına yaklaşamıyor. Aradaki fark ne mi? Tabiî ki kadın eli. 


Kaynak: ZAMAN

Lezzet Ustası Hüseyin Özer....

Bir başarı öyküsü bu... Hani zaman zaman inanmakta güçlük çekeceğiniz türden... Bugün dünyanın en başarılı ve zengin 32 ismi arasına giren lezzet ustası Hüseyin Özer' in Tokat'ın Reşadiye ilçesinden başlayıp Londra'ya uzanan yaşam yolculuğu...

Discovery Channel'ın hazırladığı World's Richest People - Dünyanın En Zenginleri belgeseline giren üç Türk'ten biri Özer. Ama karşımızda, "Paralı adam heykeli görmedim hiç meydanlarda. Zengin olmayı değil, adam olmayı istiyorum sadece" diyen biri var. Servetinin 60 milyon dolar olduğu söyleniyor. Oysa para onun için "sadece alabileceği şeyleri" ifade ediyor, "hayatı" değil; bu yüzden de parayı maneviyata çevirmeye gayret ettiğini söylüyor. "İntihar edecekler benim yaşamımı öğrenince etmiyorlar" diyor Hüseyin Özer. Yaşadığı onca sıkıntıya karşın yine de mutlu bir çocukluk geçirdiğini anlatıyor: "Eğer ateşin önünde o kadar kalmasaydım, şimdi bu kadar lezzetli bir çörek olabilir miydim?"

Silah parası için kente gitti
Annesi, bir tarla için ikinci eş olarak satılmış babasına. O daha bebekken de yollarını ayırıp başkalarıyla evlenmişler. "Henüz 5-6 yaşlarımdayken hayvanları otlatmaya gittiğim bir gün analığım, tarlalar bölünecek diye azığıma koyduğu incirle beni zehirlemeye çalıştı. Hep okula gitmek istedim ama babam, analığım istemiyor diye beni hiç okula göndermedi. Bir süre sonra da beni evlatlıktan reddetti. Dedem ve dayımlarla yaşamaya başladım. Ama yengem de istemedi beni; kurtlara yem olmam için dağa gönderdi. 7 yaşımda Erbaa'ya hayvanlara bakmak için köle gibi satıldım. Sonra tekrar köye gönderildim. Çok dayak yedim, hor görüldüm, aşağılandım... Babam beni reddedince p.ç durumuna düşmüştüm. Annem çok kızdı babamın beni reddetmesine. 11 yaşıma geldiğimde ise tabanca parası kazanıp babamı vurmak için Ankara'ya gönderildim."

Bir başına kalmış koca kentte... Aç, parasız, çaresiz... Sokaklarda yaşamaya başlamış sonra, kendi deyişiyle "sokak çocuğu" olmuş. Sıhhiye'deki parkın (şimdiki adıyla Abdi İpekçi Parkı) önündeki umumi tuvalete sığınmış, orada yaşamaya başlamış. Derken Anıttepe'deki bir pastanede iş bulmuş boğaz tokluğuna... Sobacılar çarşısında, İsmetpaşa'daki bir meyhanede çalışmış sonra.
"İşte orada köşeyi döndüm, Lale Lokantası'nda... İçenlere istedikleri plakları çalıyordum, iyi bahşiş veriyorlardı. Hemen oda tutmaya gittim. O parayla ancak bir kömürlük tutabildim, bir de döşek aldım. Bütün hayatım orada değişti. Tüm önemli kararlarımı o kömürlükte aldım. Her şeyi sorgulamaya başladım. 12-13 yaşlarındaydım."

Hiç okul sıralarına oturamamış ama sokaklardaki tabelalardan okumayı sökmeye çalışmış. Kitap dükkânlarının önünde çok beklemiş, hangi kitabı nasıl okuyacağını bilemeden.

Bir arzuhalciye 2.5 lira verip dönemin başbakanı Süleyman Demirel'e bir mektup yazdırmış "Okumak istiyorum" diye. Uzun süre yanıt beklemiş... Ses çıkmamış. Sonra bir mektup daha... Derken bir yanıt gelmiş. Süleyman Demirel imzalı mektuptan sadece bir adres çıkmış: İş Bulma Kurumu... Öfkelenmiş, kaldırıp atmış mektubu...

Bu arada haline acıyanlar bilet almışlar onu köye göndermek için. Ama her seferinde ön kapıdan binip arka kapıdan kaçmış: "Üç bilet yaktım öyle... Korkuyordum köye dönmeye, aşağılanmıştım..."

İngiltere'ye gitmeye o kömürlükte karar vermiş. 14 yaşında biriktirdikleriyle İngilizce dersi almaya başlamış. Sonra 19'unda İstanbul'a merhaba demiş. Yine lokantalarda çalışmış. Kazandığıyla, çok kötü durumda da olsa bir bodrum katı almayı başarmış. "Hep bodrum katında oturmayı isterdim. Çünkü yanlarından geçerken içindeki insanları, kurulu sobaları görürdüm. Sıcak yuvaları hatırlatırdı bana.. İki komünisti kiracı aldım bu eve. Baktım hak hukuktan söz ediyorlar, memleketi kurtaracaklar, ben de yardım etmeyi istedim. Sen anlamazsın dediler. Bir türlü komünist olamadım yani."

Sıradan olmak istemedi
21'inde Londra'ya gitme hayalini gerçekleştiren Özer, ilk restoranı Aspava'yı 26 yaşında açıp kebap satmış, 27'sinde ise eski çalıştığı yeri satın almış. Ama sıradan bir kebapçı olmak yerine Türk yemeklerine farklı lezzetler ekleyip modernize etmiş. Yemekleri çok beğenilmiş, kuyruklar oluşmuş bedava Türk şaraplarının ikram edildiği kapısında. Çok geçmeden ünlü Sofra restoranlarını açmış. Ancak mafya yüzünden, -haraç vermeyi reddettiği için, 20 restoranından 15'ini kapatmak zorunda kalmış. Kalan 5 restoranından 4'ü Sofra 1'i Özer adını taşıyor. Restoranlarının başaşçısı yine kendisi, yemekleri önce damak tadına uyarlıyor sonra yanında çalışanlara öğretiyor: "Yemekleri kendime yapıyorum, kalanını da müşterilere satıyorum" diyor. Türk yemeğini dünya mutfağıyla ustalıkla birleştiriyor. Ona göre tarih ve coğrafyayı mutlaka iyi bilmek gerek, çünkü yemeğin milliyeti yok, bölgesi var. Müşteri yemeğini bitirmeden kalkarsa ücret almıyor.

Kraliyet ailesi onda yiyor
Dünyanın ünlü gazete ve dergilerinde ondan söz ediliyor. "Türkiye'yi iyi temsil edebiliyorsam, dünyaya tanıtabiliyorsam başarılıyım" diyen Hüseyin Özer, sanatçıdan politikacılara kadar birçok ünlü ismi ağırlıyor restoranlarında. Kraliyet ailesi onun yemeklerinden yiyor. Polo oynamaktan hoşlanıyor, Ferrari'si var ama yürümeyi tercih ediyor.

Kendini geliştirmekten hiç vazgeçmiyor. Şu sıralar sanat tarihi dersleri alıyor. Memleketinde kurduğu vakıfla birçok çocuğun eğitimini üstleniyor. 57 yaşındaki güler yüzlü, gönlü zengin Hüseyin Özer, Türkiye'nin adını şimdi de Discovery Channel'dan duyuruyor dünyaya. Pazar günleri yayımlanan 8 bölümlük belgeselin 32 kişilik listesinde iki Türk daha bulunuyor: Biri ünlü reklamcı Alinur Velidedeoğlu, diğeri Avustralya'da cep telefonu mağaza zinciri olan ve geçen ekimde yaşamını yitiren Mustafa İlhan. 

Yazar: İlkay Kılınç
Kaynak: http://Cumhuriyet

Mc Donald’s Nasıl Kuruldu ???

Yıl 1937. California’lılar otomobillere olan o görülmemiş tutkularının ve bağımsızlıklarının esiri olmaya o zamandan başlamışlardı. Güney California’daki bazı işletmeciler, otomobillere servis yapan lokantalar açıp para kazanmanın yolunu keşfetmişlerdi. Mc Donald’ların ilk girişimi tıpkı ötekiler gibi bir otomobil servisi idiyse de çok mütevazi boyutlardaydı. Dick ile Mac kolları sıvayıp sosisleri kızartır, içecekleri hazırlar ve bir düzine branda bezi kaplı tabureye oturan müşterilere hizmet ederken, üç garson kız da park yerindeki arabalara servis yapıyordu. Mc Donald’lar 1940’ta Los Angeles’ın 50 mil kadar doğusundaki San Bernardino’da çok daha büyük bir otomobile servis lokantası açtılar. Dükkân salt görünüşüyle dikkat çekecek nitelikteydi ve 1940’ların ortalarında şehir gençlerinin bir numaralı uğrak yeri oldu. Hafta sonlarında akşam yemeği için park yerine sıralanan 125 arabaya yirmi garson kız hizmet ediyor, yıllık satış 200.000 doları buluyordu.

Ancak Mc Donald’s kardeşleri rahatsız eden bir şey vardı. Bunu “Fiyatları düşürüp müşterinin kendi kendine servis yapmasını sağlayacak büyük satış hacmi yapmak istiyorduk. Bilemezsiniz o garson kızların ağırlığını. Bu işin daha hızlı bir yolu olmalı diye düşünürdük. Arabalar park yerine yığılır, yolu tıkardı. Gerçi müşteriler daha hızlı servis peşinde değillerdi ama işi hızlandırırsak onların da hoşnut kalacağını seziyorduk. Dünya hızlanıyordu. Süpermarketler, büyük mağazalar çoktan self-servise geçmişlerdi. Otomobile servis yapılan lokantaların önündeki tek seçenek de self-servisti.” Diye ifade ediyor Mc Donald. 1948 sonbaharında 20 garson kıza yol verildi. Garsonların mutfaktan mal aldığı iki servis penceresi genişletilerek müşterilerin self servis yapabilecekleri duruma getirildi. Tabakların çatal bıçakların yerini karton kutular, kağıt peçeteler ve kağıt bardaklar aldı. Böylece bulaşıkçı ve bulaşık sorunu ortadan kalkmış oldu. Hamburgerler küçültüldü. Ama bu arada fiyat da inanılmaz oranda düşürülerek 30 sentten 15 sente indirildi. Garson kızlar olmayınca gençler de dükkâna eskisi kadar uğramaz oldular. Dükkân avare gençlerin takıldığı bir yer olmaktan çıkınca, yeni kapsamlı bir müşteri potansiyeli baş gösterdi: Aileler gelmeye başladı.

Mc Donald’s işletmecileri bu potansiyelin önemini ve büyüklüğünü çok geçmeden kavradılar. Çocuklara şirin görünerek büyükleri çekmek kolay oluyordu. Bu gerçek kavranınca Mc Donald kardeşler, pazarlama yöntemlerini yeni pazara göre değiştirdiler. Reklâmlarda ailelere hitap edilmeye başlandı ve kampanyalarda çocuklara dağıtılacak armağanlar ön plana alındı. Dükkânda servis yapan bütün tezgâhtarlara da çocuk müşterilere ayrı bir özen gösterilmesi tembihlendi.

MC DONALD’S BÜYÜYOR

Mc Donald kardeşler işi genişletme kavramında yatkın ve tutkun olmadıkları için, kendi başlarına ülke çapında bir zincir kuramadılar. İkisi de gezilere çıkmaktan hoşlanmıyordu. Ancak Mc Donald kardeşlerin fast-food hamburger zincirini ülke çapında yaygınlaştırma fırsatını kaçırmış olmaları, bu fırsatın hala değerlendirilebilecek durumda olmaması anlamına gelmiyordu. Birinin çıkıp bu fırsatı kullanmaması için hiçbir neden yoktu. Bu birisi, 1954 yazında Ray A. Kroc kimliğinde ve beslenme endüstrisi araç-gereçleri satıcısı olarak ortaya çıktı. Mikser kullanan dükkanlarda ve lokantalarda genellikle bir multi mikser kullanılırdı. Oysa Mc Donald’ların dükkanında üç veya dört mikser sürekli çalışıyordu. 1954 yılında Mc Donald kardeşler, eskiyenleri yenilemek için aldıkları da dahil on mikser alınca, Kroc’un aklı başından gitti. Bir hamburgercinin on multi mikserle ne işi olabilirdi? Kroc kendini daha fazla tutamadı, gidip kendi gözleriyle görmek istiyordu. Arabasını Mc Donald’s dükkânının önüne park ettiğinde servis pencerelerinin önünde kuyruklar sıralanmaya başlamıştı bile. Öğle olduğunda park yeri 150 arabayla tıklım tıklım dolmuş, Mc Donald’s ekibi kolları sıvamıştı. Ray Kroc, siparişleri onbeş dakikada yerine getirebilen bu hıza benzer bir şeyi o güne kadar hiç görmemişti. Kendi kendine “Şu ya da bu şekilde, benim de bu işe katılmam gerek.” diye düşünmekten kendini alamadı.

Kroc, Mc Donald’s tipi lokantaları ülke çapında yaygınlaştırmaya karar verdi. Mc Donald kardeşler gibi yerlerinden kıpırdamayan kişilerden olmadığı için, bu lokantaların iş yapacağı irili ufaklı yüzlerce pazar biliyordu. Ülkenin hemen hemen her yerini görmüştü ve bu kentlerin hepsinde birer Mc Donald’s düşlüyordu. Bunun üzerine Mc Donald’s sistemini ülke çapında yayacak bayilik örgütü için sözleşme imzalamak üzere batı kıyısına uçtu. İki kardeş bayilik hakkını 950 dolara satmayı düşünüyorlar, ayrıca satıştan da sadece yüzde 1,9 pay istiyorlardı. Ray bu teklifi kabul etti. Kroc 2 mart 1955’te yeni bayilik şirketi Mc Donald’s System Inc.’ı (bu ad 1960’ta Mc Donald’s Corporation olarak değiştirildi) kurduğunda, deneyimli bir yiyecek endüstrisi satıcısının stratejisiyle işe başladı. Bu stratejilerin başında, Mc Donald kardeşlerin geliştirdiği biçimin dışına çıkmamak vardı.

KFC Markası Nasıl Kuruldu ???

Sanders düşük gelirli bir kişidir eşi ev hanımıdır. Kıt kanaat geçinmektedirler. Emekli olunca, bütün parasıyla, eşiyle beraber işleteceği bir lokanta açar. Sanders’ m özel bir yemek tarifi vardır. Tavukla yaptığı bu yemek çok beğenilir. Sanders ve eşi kazancını sadece bu yemekten sağlamaktadır. Aradan uzun bir zaman geçer. İşler çok iyi gitmektedir. Ancak Hükümet, Sanders’ın lokantasına çok ters bir yerden geçen ana yol yapar. Herkes bu yolu kullanmaya başlayınca, lokantaya bir kişi bile uğramaz olur. Sanders ve eşi bu olaya çok üzülür. Hiç istememelerine rağmen, iflas etmek üzere oldukları için, lokantayı kapatmak zorunda kalırlar.

Sanders eşine, “Madem elimizde bu yemek tarifinden başka birşey kalmadı, o zaman ben de lokanta lokanta gezer, yemeğimi onlara satarım. Porsiyon başına bir miktar para talep ederim. Elbet anlaşacağım birileri çıkar karşıma. ” der ve yola koyulur.

Ancak olaylar hiç de beklediği gibi gelişmez. Sanders kime gitse olumsuz yanıt alır. Yemeğin tadına bakmayı bırakın, tarifi dinlemeye bile gerek duymazlar. Sanders bu duruma çok üzülür. Gitmediği lokanta kalmamıştır.

Sonun da pek tutulmayan, kuytu köşede kalmış bir lokantaya “son çare” olarak girer. Lokanta sahibi Sanders’ in teklifine sıcak bakar. Ondan yemeği pişirmesini ister ve eğer beğenirse teklifi kabul edeceğini söyler. Sanders tavuklu özel yemeğini yapar ve lokanta sahibine sunar. Lokanta sahibi yemeği çok beğenir, teklifi kabul eder ve o günden itibaren birlikte çalışmaya başlarlar. KFC bugün Dünya genelinde yüzlerce, ülkemizde bir çok  şubesi bulunan dev bir marka haline gelmiştir.

Bu arada sizlerde büyük veya yöresel markalar yaratabilirsiniz.